Я боюсь слазить с дивана и выключать свет
Я боюсь вылезть из-под одеяла и пойти ночью в туалет
Я боюсь ужасных кошмаров, что снятся мне по ночам
Я боюсь мыслей бездарных, они презрены моим очам.
Я боюсь сделать ошибку, разочаровать тебя.
Я боюсь проронить улыбку,
Человеку, что идет мимо меня.
Мне больно быть одиночкой,
Но к этому я стремлюсь,
Я боюсь писать эти строчки,
Потому что осуждений боюсь.
Непризнание мое наказанье
Каждый взгляд мне как нож за спиной
Я боюсь неожиданного расставанья,
Страх, что разочарован ты, можешь быть мной.

   Кожны год, з самага пачатку майго жыцця, я ад лета чакала чаго-небудзь цікавага і захапляючага, але нічога такога ніколі не адбывалася. І з цягам часу я прызвычаілась да таго, што летам я сіжу дома, нікуды не еду і т.п. Але з усіх правіл бываюць выключэнні...
   Вось лета амаль мінула, а тут такая навіна: Я еду ў Чарнігаў на фестываль! "Суперова"- падумала я.
І вось 21 жніўня, вечар...мы выязжаем на цягніку Менск- Каленкавічы-Гомель у 20:19. Прыязжаем у Гомель...посля доўгай,а для некаторых цяжкай начы(мы та з Глебам дапетрылі пайці ночыць ў пакой адпачынку)выязжаем на аўтобусе проста ў Чарнігаў.
   Пасля вельмі доўгага і цяжкага падарожжа мы ўсе ж такі з'яўляемся ў Чарнігаве. Пры гэтым мы ўвогуле не ведаем куды ісці...але мы ідзем туды куды і ўсе. Трапляем на нейкую плошчу,на якой  запытваем ў мясцовых жыхароў: дзе ў іх тут фест праходзіць?
   Яны,як не странна, даволі добрыя людзі, нават правялі нас да наметавага гарадку...Я вядома ведаю яны не хацелі такога, але шлі мы туды больш за гадзіну. Пры гэтым лезлі праз нейкі непралазны лес заросші крапівой. :) БЫло даволі смешна пасля ўсяго гэтага яшчэ гадзіну разбіраць намет. Карацей Браты-украінці дапамаглі нам "скаратаць" час.
   Не гледзяы на ўсе гэта, нам было даволі весела...асабліва калі дзесьці ў глыбіні лесу мы шукалі фест па гукам музыка, калі ўсе нармалевыя людзі шлі па развешаным флаэрам.))
 Калі  паставілі наметы і разабралі рэчы мы пайшлі да сцэны на якой ўжо ваўсю спявалі гурты , і ля якой ўжо танчылі "Бифришники"...
  Два дни праляцели як lpdt гадзины,а ўражанняў накапілась столькі, што хопіць на ўсе жыцце...
  Песні на роднай мове...рок-музыка...танцы...я хіба так ніколі не танчыла ў сваім жыцці!
  Карацей, адарвалісь мы па -нашаму,па-беларуску!
  Р.S.У наступным гозе абавязкова паеду туды зноў!!!

          Мда...жизнь не простая штука! И чем взрослее ты,тем чаще это чувствуешь на собственной "шкуре".

         Но...(кстати, очень хорошо,что всегда есть "НО",и в данном случае оно достаточно весомое)...как хорошо, что есть люди которые всегда тебя поддерживают...
        
         В этом году я сдавала вступительные экзамены в БГУ (ЖУРФАК), но к сожалению не прошла по конкурсу( завалила грамматику в сочинении,я думаю это из-за волнения). Конечно сначала сильно расстроилась, НО Раман(мой парень, и его имя пишется через А) меня успакоил и подал новую надежду...
        Этой надеждой стал Европейский Гуманитарный Университет,и поступить в него можно было еще в этом году. Поначалу я так и задумала. Быстро подать туда документы, сдать пологающий тест,потом написать эссе и пройти собеседование, НО вскоре оценив свои шансы поступить на бесплатное, я решила поступать туда в следующем году...5 книг за месяц и подготовка белорусского и английского это вам не хухры-мухры...так что я думаю вы меня понимаете.
       Кстати год я тоже даром не теряю...Спросите Почиму? потомучто там учиться 4 года, а не 5 как у нас в Беларуси.Воть!
        P.S. Все что не делается все к лучшему!!!!!

      Да... давненько я тут не писала. Хотя "давно", как и все в жизни, понятие относительное... Впрочем жизнь тоже относительна, для кого-то она это все что есть, а кто-то ее посвещает каму-нибудь или чему-нибудь...а...впрочем это неважно!..
     Иногда сидишь дома у окна, на улице ливень,холодный ветер,а в душе тепло, светит солнце и поют птицы. А ведь все из-за того что где-то в глубине живет такое прекрасное и светлое чувство, как любовь.
     Любовь- это то, что пытаются разгадать...нет...я бы сказала ПОНЯТЬ поэты уже много веков. Это то над чем не властно время и человеческий разум. Это то,что почувствовав однажды,не сможешь забыть.
     Любовь живет в каждом из нас , но не каждый способен ее открыть. На это есть масса причин и не мне их перечислять.
     Человек с ходом времени сделал много открытий, разгадал не одну загадку природы, но ЛЮБОВЬ всеравно остается тем, что некоторые находят внезапно,а некоторые ищут всю жизнь и не могут найти, тем, над чем,я думаю, задумывался не один филосов...
    
H.S. Но, знаете, я думаю любовь стоит того что бы ради нее жить.

       ААА! Выпускной!!! это было круто!!!я даже не знаю каким словом это можно описать!!! Зря некоторые не пошли...хотя это уже их проблемы!!!

       Наш класс в жизни вместе так не отрывался. Казалось бы один день,а мы сдружились,как не могли сдружиться все 11 лет! Такой сплоченности небыло никогда!(видимо все-токи была "паршивая овца"...)
       Мне очень понравилось!!!Было очень весело, как говориться танцы до утра...ммм...и до упада!!!
    

          Я сіжу адна,ты,як гэта не странна гучыць, анлайн, але я та ведаю,што гэта не ты,наўпрост твой сябра карыстаецца тваім ноўтам пакуль цябе няма.
          Не ведаю, чаму так? Такое адчуванне што ты з'ехаў пазаўчора і ніколі больш не вернешся. Вось мінавіта зараз мне нават плакаць хочацца. Я чамусьці адчуваю сябе адной на ўсім булым свеце.
         Жорткае адчуванне,калі ведаешь што есць каханы челавек, але не можаш з ім сустрэцца больш за месяц.
        Гэта цяжка і я парой зрываюсь,але ўсежтакі каханне перамагае і калі б не ты я не ведаю ,што бы я нарабіла ў сваім жыцці.
       Хаця гэта і жыццем цяжка назваць калі цябе няма!..
      

Сижу В Контакте. Вдруг вижу, можно отправлять подарки. Просматриваю список…сердце с ключиком в замочке – не, не пойдет у тебя уже есть ключик от моего сердца, да и само сердце я тебе давно подарила!..
Два зайчика сидят в обнимку – неееееет, я далеко не милый зайчик, да и ты на зайчика, по-моему, несильно смахиваешь. Смотрю дальше…
Два обручальных кольца - ну это конечно можно, но, по-моему, будет не правильно, если я первая такое подарю, пусть даже и в контакте!..
Два сердца закованные в кандалы – не, не подходит, потому что ты сам говорил, что любовь должна дарить крылья, а не заточать в оковы…
Флаги - самый - самый, конечно же, Украинский, но если я его тебе пришлю, возникнет вопрос: А к чему это?.. а я вот и не знаю к чему, так что не буду…
Всякого рода животные, цветы, торты - все не в тему!..
«Оскар», взрывчатка, туфли или вообще тапочки ввиде собачек - все так банально, хотелось бы что-нибудь особенно для особенного человека…
Ммм, женские трусики - это та самая вещь, которая постоянно где-то теряется!? Ой, что-то я от темы отошла, не будем об этом!..
Прикольная крыса с сыром – нет, ты же крыс не любишь! Иногда мне кажется, что я тебя СЛИШКОМ хорошо тебя знаю…
Деньги – на мой взгляд, самый безвкусный подарок, который только можно придумать!..
Так вроде все перебрала, осталась только одна «дребедень». Что же подарить? Я придумала, что я подарю, только для этого все же придется дождаться твоего приезда. Хотя если подумать рационально осталось совсем немного, но почему-то каждая минута без тебя кажется мне вечностью…
Я подарю тебе самое дорогое - это три слова: Я ТЕБЯ ЛЮБЛЮ! Может это и не блещет оригинальность, зато это правда!

         Як ужо практычна ўсе ведаюць,я збіраюся ў гэтым годзе паступаць ў вышэйшую навучальную  ўстанову,а дакладней у Інстытут Журналістыкі пры БДУ.
        Калі я выбірала прафесыю,я звярнула ўвагу на тое што вельмі люблю размаўляць,і як гэта жорстака не гучыць, мне па-майдану на які тэмат! Не, вы вядома не падумайце,што я пафігіст ,наўпрост я падтрымліваю інтарэсы майго субяседніка,нават калі мне гэта не вельмі цікава.Яшчэ я заўважыла,што практычна на аўтаматычным узроўне шмат чаго запытваю, і самае цікавае я гэта доўга памятаю,нават калі мне гэта інфармацыя не патрэбна.
        Мне даўно спадабалася журналістыка,але я ніяк не магла прызнацца ў гэтым,магчыма баясь праваліцца. Як не странна мне ніколі не ставілі вельмі высокіх адзнак за сачыненні,на мой погляд,таму што ў іх заўжды прысутнічала мая кропка глеждання. З-за гэтага часімі было нават крыўдна ,таму што тыя хто спісваў атрымлівалі 9/9,а мне  ставілі ніжей.
        Але ўсежтакі я вырашыла паступаць мінавітана на журналіста.Я думаю, уменне выказаць  думку мне дапаможа ў дасягненні сваей мэты.  Тым больш я даведалася, што школьнае сачыненне вельмі адрозніваецца ад артыкула. І скажу вам па сакрэту) арыкулы(што датычыцца мяне)пісаць лягчэй за сачыненні.
         З непамятаю якога месяца 2008 года я пачала хадзіць ў рэдакцыю "Свелтагорскіх Навін". Мне там вельмі спадабалася. Гэта нагадвае абыякавы гурток,але тут ўсе сурезнее. З вясны я пачала друкаваць сваі артыкулы.
        Мая першая заметка была "Нефармат" пра людзей які аднояць сябе да субкультур. Як зараз памятаю як Наташа(галоўны сакратар СН) сказала мне ,што яна нічога не зразумела і ўвогуле трэба перапісаць. У той момант ў маю галаву пранікла думка:"А калі гэта не мае?", але я тут жа яе перакрэсліла і пайшла да дому, каб пепісаць артыкул.
       Дарабіўшы,я адправіла яго па інтэрнеце і ўжо ў наступны аўторак мая заметка была ў газэце.
       Зараз жа,пасля кожнага майго артыкула Наташа запытвае чаму не пішам далей і заўжды ставіць мае матэрыялы ў газэту. Цікава, гэта штосьці значыць?
       Яшчэ адзін крок ў напрамку да поспеху я зрабіла калі пайшла ў школьную газэту.
       Я ніколі не ведала,што людзі могуць так цаніць іншага чалавека.Мне заўжды казалі,што я добра пішу і патрабавалі каб я прысутнічала як прадстаўнік нашай газэты на ўсіх школьных мерапрыемствах,але як вы разумееце- гэта не магчыма.Пры гэтым я, скажам так,працягвала пісаць сачыненні на 6,7,8 ,а часамі, асабліва па-беларускай мове, і ніжэй.
      Мой кіраўнік па школьным гуртку Ірына Сцяпанаўна чамусьці ўпэўнена што я паступлю. Калі шчыра сказаць шмат людзей у гэтым упэўнена,акрамя мяне....
      P.S. Кажуць, што журналіст павінен ведаць усе. А на мой поглад адніх ведаў не дастаткова.Я думаю галоўнае для журналіста гэта добра развітая рыторыка.( Калі ты добра размаўляешь ты і добра напішаш.) А неведанне некаторых тэматаў у журналіста не павінны выклікаць праблемаў, таму што сапраўдны журналіст давядзе размову да той кропкі з якой зможа пачаць размаўляць пра тое, што добра ведае. І нават самы нецікавы для асяроддзя тэма раскрыць так,што ўсе застануцца ў захапленні ад прамовы(артыкула).
 

       Іду...доджд...цеплы вецер...светлае неба...у навушніках  NeoNatе...і так цепла... і цікава на душі...адчуванне палета...ляціш сам сабе...і нічога не заўважаеш...ні машін...ні людзей...адчуваеш,што прамок да ніткі,але гэта не перашкаджае,а наадварот...ляціш і ляціш,у думках,у марах,неважна ў чым...ва ўспамінах...узгадваеш усе самыя галоўныя моманты жыцця...а здавалася,гэта ж проста дождж. Але такое адчуванне,што нейкі анел ахоўвае цябе сваімі крыламі, абдымае цябе і ад гэтага светла не толькі на душы ,але і на небе...ва ўсім свеце...хочацца бегчы куды-небудзь...ехаць...ляцець...галоўнае без прыпынку і з каханым чалавек. Збегчы...забыцца...ад гэтай паўсядзеннай метусні...ад гэтых,людскіх праблем...
       П.С. У такія моманты жыцця я заўжды ўзгадваю цябе. Як мы гулялі пад дажджом,бегалі па лужынах, былі прамоклыя да ніткі, але самыя шчастлівыя! Узгадваю твай голас,твое рукі,вусны.................................................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................................................................
..........................................................................................................................................

Не хочу слышать тех кто сделал мне больно, не хочу видеть тех кто  пытался растоптать  меня, не хочу чувствовать того кто любит меня он попытался растоптать мою боль и тем самым убил меня!

                                                                                                               

          Сення з раніцы,нават зусім з раніцы.дзесьці а 4 гадзіне, са мной здарылась цікавая, але вельмі балючая,у фізычным плане, рэч. Яшчэ з вечару ў мяне жудасна балела галава, і я пайшла спаць раней чым заўжды. Прачынаюся ў 4:30,выключаю кампутар, і лажусь спаць далей...
    Я даволі хутка заснула ,але не крэпка і мне пачаў сніцца сон,даволі странны і незразумела. Я ўвогуле сны сню рэдка,тым больш такія. Мне сніцца ,што мяне цалуе нейкі хлопец, з аднаго боку гэта Раман,а з дугога я не зусім разумею хто гэта таму што твара не бачна. Сплю я сабе,сплю і толькі я пачынаю яму адказваць,думаючы што гэта мой хлопец,на мяне з палічкі падае рамка з нашім фатаздымкам. Цікава гэта супадзенне ці не. Раман мне часта кажа ,што калі я сплю, ен нібыта мяне ахоўвае. У мяне з-за гэтай рамкі так галава зноў разбалелася,што я нават ў школу не пайша.Вось гэта ахова. Мне канеше прыемна,толькі навошта па главе біць-та!?

        Сеня быў цяжкі дзень. Не у маральным плане,а ў фізычным,таму што хадзіць чатытры гадзіны па крамах да я шчэ і з маці гэта жорстка!...
        Бяжыш да дому, ляціш нібыта ў цябе есць крылы, таму што ведаеш ,там, у анлайне, есьць хлопец, якога кахаеш болш за жыцце,болш за ўсе, што толькі можна прыдумаць! Прыходзіш яшчэ не распранаясь уключаеш кампутар і чакаеш...І вось ен ,гэты момант: " Прывітанне,я дома!". Размаўляеш з ім хвілін 10,і ен ізде кушаць...Шкада канешне,але што зрабіць,ен так сама чалавек і яму трэба кушаць...ЕН кажа,што будзе дзесьці праз гадзіну...ў мяне сэрца пачынае біцца ўсе хутчэй...яшчэ гадзіну без яго я не вытрымаю!...
         Зараз сіжу і пішу гэты пост! Слухаю NRM-"легкія-легкія"(файная песня)але я пакуль не зразумела да канца яе сэнс,хіба таму што практычна не услухоўваюсьць у словы...Карацей сумна!вельмі сумна...і не ад таго .што нечага рабіць,а ад таго ,што яго няма!І яго не будзе яшчэ месяц...гэта жудасна,нават не хачу пра такое думаць. такое адчуванне,што ен ніколі не скончыцца.Жорстка! Нават галава пачала балець.Неяк цяжка на душы зараз,я так часта раблю яму балюча,нават не ведаю з-за чаго,як кажуць у кожнага свае прусы ў галаве. А мне ж самой балюча ад гэтага. Мне часамі здаецца,што ен такі добры, разумны,прыгожы...а я вось такая якая млін есьць. і што я не тое ,што яму патрэбна. Ен нашмат лепей за мяне,НАШМАТ. я гэта добра ведаю, але змяніцца ў лепшы бок ну ніяк не магу. З аднаго боку я сама сабе такой падабаюсь,а з другога...я жорсткі,рэзкі чалавек ,які у спрэчках з каханым чалавек ідзе да самаг канца! я ненавіжу гэтую рысу ў сабе,таму што яна датычыцца толькі самых блізкі мне людзей. Мне цяжка спыніцца, але я раблю ўсе магчымае дзеля гэтага.
         Вось нават зараз я сіжу і думаю пра яго. Узгадваю моманты з нашага агульнага жыцця. Часамі у такія моманты хочацца плакаць ад таго ,што яго зараз няма побач,а так хочацца яго абняць і ніколі не адпускаць! Ніколі....Ніколі....Ніколі....Адчуваць яго ціплыню,адчуваць яго дыханне,як грукае сэрца...адчуваць яго даўгія валасы ў сваіх руках...
....а вось і ен  прыйшоў!

...Жыцце - цяжкая штука. так ўжо надакучыла прыслухоўвацца да кагосьці,а хочацца так...рабіць тое, што самому патрэбна. Вось надумалась паехась кудысьці,узяў і паехаў. Не жыцце ,а "ШАЛЯЙ-ВАЛЯЙ". Я думаю 99% людзей хацелася бы так жыць. Ай,што гэта я, гэта не магчыма, хаця....
 Карацей я кажу аб тым ,што ўсе мы розныя і кожны павінен не навязваць сваю кропку гледжання іншаму,а наадварот падтрымліваць. вось не так даўно пісала артыкул на конт таго , падросткі паляць...

..Як кажа адзін ідэйны чалавек:" СВАБОДУ СЛОВА НЕ СПЫНІЦЬ!" і Гэта праўда! колькі б не было абмежаванняў,усе роўна мы будзем выказвацаа,самавыражацца так,як нам гэтага хочацца,і наякія рамкі не дапамогуць...

....Усе роўна пераможа каханне.  І не важна да чаго ці да каго яно! Яно заўжды перамагала і будзе перамагаці. Каханне да сваей краіны, каханне да дзяўчыны ці наадварот-гэта самая моцная сіла якую можна прыдумаць...

...А нашае пакаленне даволі разумнае,адкрытае, ветраннае...Яно не баіцца кахаць, паказваць сябі такім якое яно есьць...

...

...С сенешнега дня я вырашыла пісаць тут толькі і выключна па Беларуску!!!
...А яшчэ я хачу вельмі размаўляць на Беларускай мове,але...Карацей есьць шмат АЛЕ!я нават не магу іх пералічыць,хіба з-за таго што сама іх не ведаю,а хіба што мне сорамна за тое,што я не магу цераз іх зрабіць крок! Але сення размова пойдзе не пра гэта...
...Мда,шмат адбылося ў маім жіцці за гэты час,нават распавядаць не хочацца-званітуе!Лепей распавяду адну гісторыю якая адбылася не так даўно...Пачну з самага пачатку...
...Не з самага пачатку гэта занадта! Дзесяць год жыцця апісаць ЖЖ не хопіць...Адкуль жа пачаць..,а,ўсе,ведаю! Неяк банальна атрымоўваецца у інтернеце пачынань з інтернета,але што зрабіць...мае жыцце ніколі бы не с клалася так,калі б не гэта сусветнае сеціва.
...Яшчэ 10 год таму я з маці пайшла да яе сяброўкі і убачыла там хлопца,старэйшага за мяне на 4 гады...Ен быў вельмі разумны і добры.Добры таму ,што не пакідаў мяне ні на водную хвіліну.Нам было вельмі весела,нават розніца ва ўзросьце не перашкаджала...так ўсе і пачалося!Мы сябравалі,потым шмат часу не бачыліся,але мяне заўжды нешта звазвала з ім...мы былі настолькі падобныя ў адным,што абсалютна розныя ў іншым!  Але раней я гэтага не заўважала! ен мне падабаўся,але я не ведала што гэта ўзаемна!(вось я і прыйшла да той кропкі з якой пачалося самае цікавае)...
...Аднойчы,год таму,я распавяла пра яго сваей "сяброўке"(я заўжды ганарылася тым, што я яго ведаю) і яна знайшла яго ў інтэрнеце(яе стасунак да яго я не буду апісваць,на гэта есьць адна важная прычына...канешне можна было б але не буду-званітуе!)...потым інтэрнэт з'явіўся ў мяне і мы доўгі час не маглі патрапіць адзін на аднага,то я есьць ,а яго няма,то наадварот...потым неяк сустрэліся і пачалі размаўляць,час ляцеў хутка,мы нават не заўважалі як прахадзілі гадзіны...потым ен прыехаў! гэта было на Пасху!мы з "сяброўкай" яго сустрэлі, ен быў велімі рады нас(мяне,як я даведалася пазней)убачыць! першае на што я звярнула ўвагу,гэты яго барада і вопрадка. Ен быў даволі стылева апрануты:джынсты,белая майка,піджак,кеды,заплечнік...карацей мінавіта так як я люблю(быццам ведаў, што мне павіна спадабацца)Але мая "сяброўка" чамусьці запытала:" а чаму ты пад піджак апрануў кеды?"мяне гэта закранула,але прамаўчала(я даволі добра разбіраюсь ў вопрадцы)мы гулялі ў трох цэлы тыдзень,а часамі мы хадзілі з ім у двух,як вось напрыклад ...у ноч на пасху мы пайшлі гуляць па лесе,ен мяне нават абняў і мы так ішлі весь час і размаўлялі пра зоры.я старалась стрымліваць свае пачуцці да яго, хоць мне і было вельі прыемна яго кранацца,адчуваць яго руку ў сваей кішене. ...Тыдзень мінуў,і зноў сусветнае сеціва дапамагло..мы размаўлялі шмат часу і потым ен адкрыўся але не да канца-толькі прапанаваў сустракацца! Як зараз памятаю тое,што адчувала ў той момант:дыханне перахапіла,адразу стала спякотна,пачала кружіцца галава,але было так добра,нібыта я пацалавалась з анелам! ...Потым прайшоў месяц ,ен зноў прыехаў і я патэлефанавала і запрасла яго на вуліцу,скажам так прагуляцца. у той дзень ішоў дождж,да што там жождж,лівень ліў як з вядра,але мы сустрэліся і было так добра ,так цепла. мы ўжо не заўважалі тое,што абутак і вопрадка прамоклі  да ніткі.нам было не да гэтага..мы ішлі, размаўлялі...размаўлялі...размаўлялі...Потым неяк падзмуў халодны вецер і мне стала так халодна(было такое адчуванне што патрапіла ў лядоўню)і ен каб сагрэць мяне,абняў...я адчула яго ціплыню і пяшчотнасьць, і зразумела,што гэта мае!!!...
...Мы бачыліся кожны дзень...здаецца кожную хвіліну праводзілі разам.хадзілі на раку, сядзелі на лаўцы па-вечарах...і аднойчы ен мяне пацалаваў...гэта было прыемна але неяк нязвыкла,у тым плане, што я заўжды лічыла яго братам,але вельмі хацела быць разам з ім...Мінуў час і ен распавеў аб тым як даўно мяне кахае,але сам ен гэтага раней не то што бы не ведаў...скажам так ен не разумеў, што гэта каханне,таму што раней нікаго не кахаў...я ж ў свой час не смагла адказаць ўзаемнасьцю у славеснай форме,але я напісала яну ліст і аддала перад яго ад'ездам...
Ведаеце калі даведваешься, што твае каханне ўзаемнае,гэта нібыта ты спачатку падаеш ў ніз,а потым ў цябе вырастаюць крылі і ты пачынаеш хутка ляцець ў верх!...
...З таго моманту мінуў амаль год, але пачуцці не пагаслі, а наадварот сталі яшчэ мацней!!!
...Мы разам і мы кахаем адзін аднаго мацней, чым кахалі Рамэо і Джульета!!!

      Сегодня был интереснейший день.Он интересен именно тем ,что ничего серьезного не произошло.Но именно сегодня я заметила много мелочей,на которые раньше не обращала внимания...
     Заметила, как люди любят копировать других, от не имения собственных идей, насколько далеко может зайти лицемерие,хвастовство...насколько люди бывают глупы в тот момент,когда хотят казаться умнее чем они есть на самом деле...
      Показуха,притворство, выпендреЖ -всеми этими качествами может обладать как целое общество так и один человек!
      Как сказал один философ:"Жизнь слишком коротка,что бы подражать" и я полностью с этим согласна!Быть собой намного интереснее...! хотя эта задачка посложнее будет....но знай в мире нет ничего невозможного..!
    Р.S.Не нужно отгораживать себя от общества,делать из себя изгоя,будто тебя никто не понимает...Поверь всегда найдется человек который поймет и полюбит тебя именно таким какой ты есть!

     Рожденный ползать летать не сможет! как проникновенно....сколько смысла в пяти словах....но всеже я с этим не согласна!
    Летать может каждый, даже если он всю жизнь ползал,сам этого не зная! Летать не значит вспорхнуть в воздухе физически! НЕТ!  Летать- это парить духовно над землей! ведь как известно душа летать умеет...
     Душа может взлететь к небесам когда в ней живет любовь! Любовь окрыляет...должна окрылять...она заставит взлететь даже самую черную душу...Любовь как луч солнечного света...спасает...поглощает собой страх....но в тоже время она способна убить!.. Но вот именно в тот момент, когда ты понимаешь, что падаешь, и ничто тебе уже не поможет...возникает надежда...которая возносит тебя еще выше...и любовь становится сильнее... появляется вера....любовь+надежда=вера(доверие)...

 П.С. когда между людьми есть доверие...они не упадут...Доверие- это высшая мера чувств...если нет доверия никая любовь не спасет...рано или позно ты упадешь!

П.П.С. Я люблю,потому что уверена в том, что есть доверие!
    
 
  

    Господи как же я устала ждать....
    Ожидание-это единственная вещь способная убить меня! Но я сильная и выдержу! ведь это всего лишь испытание...которое нужно преодолеть с гордо поднятой головой! ...
    Не все выдерживают... Сначала клянутся в вечной любви,а потом... при долгом расставании... кидаются в бегство...ищут замену для утешения....но я не такая я буду ждать до последнего! Буду всегда с тем кого люблю, пусть даже если только морально...Ведь я действительно ЛЮБЛЮ и несколько в этом не сомневаюсь...и я уверена ,что он меня любит так же сильно,как и я его...любовь навсегда...вместе навсегда...сколько бы тысяч километров нас не разделяло...

П.С.нас способна разделить только смерть...но я уверена, что даже на "том свете" мы будем вместе...вместе сквозь вечность!